Al na 84 dagen viel het doek voor Frank de Boer in Milaan, die al vanaf de eerste werkdag tegen twee grote problemen aanliep bij Internazionale. Na amper drie maanden kwam op de eerste dag van november een einde aan het Italiaanse avontuur van de ex-trainer van Ajax. De Noord-Hollandse oefenmeester werd begin augustus aangesteld als opvolger van de ontslagen Roberto Mancini. De ex-coach van Ajax kende een moeizame start bij zijn nieuwe club en wist de weg omhoog daarna maar niet in te slaan. De Boer is door de clubleiding per direct op straat gezet. Onder leiding de voormalige aanvoerder van Oranje speelde de ‘Nerazzurri’ slechts veertien officiële duels, waarin vaker werd verloren dan gewonnen. De trainer werd direct verantwoordelijk gehouden voor de dramatische seizoenstart van de club uit de Italiaanse modestad. Maar is het gedwongen vertrek wel terecht en had De Boer wel in het zinkende schip van Inter Milaan moeten stappen?
Met geknapt moraal en gebogen hoofd
In de laatste weken laaide de onrust al vaker op rondom het functioneren van Frank de Boer. Hardnekkige geruchten in de Italiaanse media over een vroegtijdig vertrek werden door het Milanese bestuur echter veelvuldig tegengesproken. Het clubbestuur sprak openlijk het vertrouwen uit in het functioneren van De Boer door een statement uit te brengen over de situatie. Het 1-0 verlies bij Sampdoria bleek alsnog de definitieve genadeklap voor de 46-jarige oefenmeester, wiens taken voor nu worden overgenomen door interim-coach Stefano Vecchi. Terwijl in het vorige statement het wederzijdse vertrouwen nog centraal stond, is het laatste statement er één waarin de wegen van elkaar scheiden. Het kan snel gaan in de voetballerij en vooral in het kritische Italië. 'Inter wil Frank bedanken voor zijn werk en wenst hem het beste voor de toekomst', is te lezen in het officiële statement van de club.
Kwaad bloed in Milaan
Niet alleen op sportief gebied kreeg De Boer te maken met complicaties in Milaan. Ook was er veelvuldig onrust binnen het elftal, bijvoorbeeld rondom de personen van Marcelo Brozović en Mauro Icardi. Laatstgenoemde speler kreeg het aan de stok met de harde kern van de club, omdat hij zich in zijn biografie iets te openhartig uitliet over zijn moeizame relatie met de fanatieke ultra’s. Het boek werd kort na publicatie van de markt gehaald. De dreigementen bezorgden zowel Icardi als De Boer levensgrote problemen. Niet alleen lieten de supporters zich met allerlei spreekkoren en spandoeken nadrukkelijk gelden in het stadion, ook zochten ze de Argentijn thuis op. Daarnaast werd geëist dat de clubleiding de aanvoerdersband zou afpakken van de aanvaller. Brozović werd al eerder in september uit de selectie gezet door de coach vanwege disciplinaire problemen. Nadat de Kroatisch international zijn excuses had aangeboden, werd hij weer in genade aangenomen door de Nederlander.
De cultuurshock
Frank de Boer kwam binnen op een moment dat alles behalve gunstig was. Zijn voorganger Mancini had de volledige voorbereiding gedaan, de ploeg stond aan de vooravond van de seizoensstart en er moest direct worden gewonnen. Volgens ex-ploeggenoot van De Boer en ex-Inter speler Wim Jonk moet de stap van de trainer wel een weloverwogen keuze zijn geweest. Hij zal zich verdiept hebben in de club en met de nieuwe eigenaren over hun voetbalvisie hebben gesproken. De trainer wist dus wel degelijk waaraan hij begon. Maar als je ervoor kiest om bij Internazionale aan de slag te gaan, neem je altijd een verhoogd risico. De club staat immers niet bepaald bekend om de rust en het geduld. Het was nogal een stap, van de jonkies van Ajax naar de arrogante routiniers van Inter Milan. Terwijl De Boer in Amsterdam het jeugdige elftal nog naar zijn eigen visie kon kneden, stonden de zelfingenomen vedettes van Inter niet te wachten op het advies van de Nederlandse coach. Dat hij de taal niet machtig (genoeg) was, heeft het trainerschap in Milanese dienst er niet makkelijker op gemaakt. Het heeft er dus alle schijn van dat de samenwerking bij voorbaat al verdoemd was. Maar eigenlijk had iedereen dat al zien aankomen, behalve hijzelf.
Het Italiaanse wespennest
Vooralsnog is de Serie A geen succes gebleken voor trainers uit de Nederlandse school. Frank de Boer werd al binnen drie maanden ontslagen bij Internazionale, terwijl Clarence Seedorf hem in 2014 al voorging. Ook in Milaan, maar ditmaal in het rood-zwarte kamp. De enige twee Nederlanders die tot dusver in Italië als trainer actief waren, zaten gezamenlijk in totaal 30 competitieduels op de bank. De Boer had zijn ploeg slechts veertien officiële wedstrijden onder zijn hoede, Seedorf stond bij AC Milan 16 wedstrijden aan het roer. In de eigen competitie verloor het collectief van De Boer vijf van de elf wedstrijden. De balans van Clarence Seedorf is een stuk beter dan die van De Boer. Het Milan van de ex-middenvelder won in totaal elf competitiewedstrijden, speelde tweemaal gelijk en sloot de overige zes duels met een nederlaag af. Seedorf werd vroegtijdig ontslagen en opgevolgd door Filippo Inzaghi, die het op zijn beurt ook maar één seizoen als trainer van Milan uithield. Hoe dan ook, beide coaches besloten op het verkeerde moment in te stappen. Laat het een les zijn voor andere Nederlandse trainers die zichzelf een toekomst in de Italiaanse competitie wijsmaken. Frank de Boer begaf zich namelijk tijdens zijn eerste stap al meteen in een Milanees mijnenveld.